Psychologiczne aspekty pracy

Praca jest dla człowieka bardzo silnym bodźcem psychicznym, który w pośredni i bezpośredni sposób stymuluje jego świadomość bezpieczeństwa i spokoju pewnej przyszłości. Dzięki temu sama praca nabiera o wiele większego wymiaru niż tylko ściśle zaplanowana czynność fizyczna bądź umysłowa, która odbywa się w danym czasie, w danym miejscu i danym trybie. Praca staje się w pewnym sensie narzędziem podrzędnym, dzięki któremu człowiek może funkcjonować wśród grupy pracowników. Powstaje jednak problem, kiedy ów rytm funkcjonowania się zaburzy, kiedy przestanie istnieć świadomość bezpieczeństwa, a przyszłość nie jawi się już jako pewna: dzieje się tak w chwili degradacji w pracy (na przykład dyscyplinarnie) lub zwykłego zwolnienia bądź odejścia na przymusowy urlop. Psychiczna strona aspektu pracy zaczyna, mówiąc kolokwialnie, wariować, spada samoocena pracownika, a on sam zadaje sobie liczne pytania, które mają wyjaśnić takie a nie inne przyczyny zwolnienia i czasowego "odstawienia" go przez szefa. Tym samym praca nabiera także znaczenia negatywnego. Nie jest już synonimem stałości, ale ewentualnym niebezpieczeństwem. Nie jest możliwością zrobienia kariery, ale ciągłą groźbą utraty przywilejów społecznych, które przykładowo danym zawód nam daje. Niektórym pracownikom trudno jest zachować umiar między roztrząsaniem za i przeciw, które niesie ze sobą praca, dlatego często mają oni z tym problemy: nie są efektywni i wydajni i bardziej szkodzą firmie, niż jej pomagają. Dodatkowo sytuacji nie poprawia fakt, że im gorzej pracują, tym bardziej szef jest z nich niezadowolony - a stąd bliska droga do zwolnienia.


| | |